Categorie overzicht: MAMA

Het eetdagboek van mijn peuter

Een tijdje geleden deelde ik mijn eetdagboek van wat ik zo’n beetje eet nu ik nog borstvoeding geef, dat lees je HIER. Vandaag show ik jullie het eetgedrag van mijn peuter Mathis (2 jaar en 3 maanden). Ik vind het altijd leuk om te zien hoe andere moeders het allemaal aanpakken, met hun kiddo’s, zowel op eetgebied als op andere vlakken. Hopelijk jullie ook :).

Oké, komt -ie:

Meer lezen

De week van… Nina

Een nieuwe week, een nieuw verhaal! Ik deed vanalles de afgelopen dagen. Eigenlijk is dit artikel niet genoeg om alles te vertellen en te laten zien. Soms wil ik zoveel meer kwijt! Misschien is het leuk om af en toe een plog (een fototdagboek van één dag) te plaatsen. Een hele werkdag in foto’s, een hele mamadag in foto’s…. Ik zal het eens met Elise overleggen! Nou, voor nu mijn belevenissen van afgelopen week.

Meer lezen

Hoe is het om weer te werken na zwangerschapsverlof?

Toen Cédric 2,5 maand oud was, bracht ik mijn eerste dagje weer door op kantoor. Hoe ik dat vond? Nou, heeeerlijk, eerlijk gezegd. Wat houd ik veel van mijn boys en wat vind ik het moederschap leuk. Maar enkel en alleen maar moederen, iedere dag thuis? Nee, dat is niks voor mij. Dat wist ik al, en dat heeft deze tweede keer me opnieuw doen beseffen: ik gedij het beste op de combi moeder + werk :).

Ik verheugde me zelfs op mijn eerste werkdag, en deze eerste dag ging het thuis ook meteen goed. Mathis gaat naar de kinderopvang, Cédric nog niet. Dus hebben we hele lieve oppas aan huis, dat is echt ideaal. In z’n eigen omgeving, in z’n eigen bedje… Omdat ik ‘de overdracht’ goed had voorbereid (lees: 3 A4’tjes vol gepend, haha) vond ik het niet heel spannend om te vertrekken.

Meer lezen

Dit heb ik gedaan in mijn verlof

Wat had ik me toch veel goede plannen joh, om uit te voeren tijdens de toch wel zeker drie weken die ik vrij thuis zou zitten zónder baby. Ik dacht steeds; deze periode, zo’n zwangerschapsverlof, komt waarschijnlijk nóóit meer terug dus laat ik die tijd maar eens goed benutten.

Maar het liep iets anders dan gedacht, haha. De eerste week had ik nergens puf voor, wilde ik alleen maar hangen, zitten en liggen. En na die eerste week kwam de baby al! Cédric werd met 37,5 week geboren. Prima, hij was helemaal af en alles, maar mijn verlof bucketlist (zie hier) is er daardoor wel ietsje bij ingeschoten :).

Meer lezen

Hoe we de naam Cédric bedachten

Toen ik zwanger bleek te zijn van wederom een jongetje begon de zoektocht naar dé naam. Weer een jongensnaam bedenken die je allebei echt mooi vindt is best lastig ontdekten Bart en ik, je hebt namelijk de meest mooie jongensnaam al aan je eerste zoon gegeven.

HIERRR vertel ik je hoe we de naam Mathis bedachten, vandaag iets meer over de naam Cédric.

Meer lezen

Hij is precies zijn moeder, of toch niet?

Toen ik zwanger was van Samuel heb ik me toch wat af gefantaseerd over het prachtige, ieniemienie  halfbloedbabytje die ik zou gaan baren. Oh, geweldig vond ik dat. Mijn vriend is half Ethiopisch, dus tjsaa, dat er een vleug donker in zou komen te zitten, dat wist ik zeker. En ik had gelijk. Want daar was -ie: mijn prachtige, halfbloed baby met donker haar. Oké hij was iets dikker en groter dan in mijn fantasie, maar oh wat was ik op slag verliefd op zijn donkerbruine kijkers.

image1

En toen kwam nummer 2. Ik verheugde me weer op zo’n lekker halfdonker mannetje met donkere haartjes. Op Christophe’s echo zagen ze weer heel veel haartjes, dus ja hoor dat moest een kopie worden van mijn te knappe oudste zoontje. En toen beviel ik. En ik zag het gelijk: deze is wit! He-le-maal wit. Ja zijn haartjes waren wel donker, maar ik zag gelijk dat hij blank was en dat zijn ogen veel lichter waren. Deze had mijn tint. Hij leek precies op mijn vader. En laat ik nou net op mijn vader lijken…

Meer lezen

5x tip voor de eerste dagen alleen met baby en peuter

Toen Cédric drie weken oud was, ging Bart weer aan de slag en was ik twee dagen per week alleen met de twee boys. Twee dagen maar, want de overige drie ging (en gaat) Mathis nog gewoon naar de kinderopvang en in het weekend is Bart er bijna altijd. Heel eerlijk: ik zag enorm op tegen de allereerste dag alleen met een baby en een peuter.

De eerste weken had Mathis zich echt als een top grote broer gedragen, maar ik voelde wel dat hij moeite had met mijn verdeling van aandacht. Volkomen normaal. Gelukkig was er in het begin de kraamverzorgende, en daarna ook natuurlijk volop papa, maar na drie weken was ik dus op sommige dagen toch echt de enige. Spannend vond ik!

Meer lezen

Hoe beviel mijn tweede kraamperiode?

Een tweede kindje is een tweede keer die magische fase na een bevalling. Dat er gewoon een totaal nieuw mensje bij is, die zo vertrouwd voelt en ondertussen zo nieuw en onbekend is. Maar wél 100% afhankelijk van je is. Ik vind een kraamperiode zo bijzonder. Geen enkele fase in het leven is daarmee te vergelijken denk ik. Het is echt een bubbel. En niet altijd en voor iedereen een fijne bubbel, dat realiseer ik, maar hoe dan ook; een bizarre en (in mijn geval) ongelooflijk mooie fase die voorbij vliegt.

De kraamperiode is voor mij twee keer een periode geweest dat ik met mijn gezin echt op een andere planeet zat. Alles draaide om de drie (de eerste keer) en vervolgens vier personen in mijn gezin. Prachtig.

Meer lezen

Driftbuien van een peuter, hoe ga je ermee om?

Ik heb de twee heerlijkste jongens van de wereld, met een behoorlijke lading temperament. En I love it! Maar heel soms, ook niet. Haha. Zo is mijn jongste inmiddels 2,5 jaar en hoewel het een engeltje is, heeft hij uiteraard ook weleens een driftbuitje :-).

driftbuien peuter

Uiteraard is hij dan boos om hele erge dingen, zoals een andere pyjama die hij aan wilt, of andere schoenen, of dat hij zélf zijn brood moet smeren.  “Zelf doennnn” gilt het schatje dan. Ik moet er vaak om lachen, maar soms trek ik het echt heel slecht. Dat hoort erbij, weet ik inmiddels. Maar een paar jaar terug heb ik een artikel geschreven met tips voor het omgaan met driftbuien, en die pak ik er vandaag maar weer eens bij! 

Meer lezen

Een carrièremama zonder schuldgevoel, hoe dan?

Ik zit dus tegenwoordig compleet in de serie ‘The good wife’. Een vrouw die na 15 jaar moederschap een carrière als advocate start. Een zalige serie, waarbij de worstelingen tussen moeder zijn van 2 kinderen en een carrière ontzettend goed zichtbaar zijn. Nou ben ik geen advocate met bizarre werktijden, maar ik ben wel samen met mijn beste vriendin eigenaar van een goedlopend bedrijf. Ik werk 4 dagen waarvan drie op kantoor en 1 thuis en in hoogtij moet ik sommige weken fulltime aan de bak. Naast mijn kantooruren regel ik van alles via mijn telefoon, laptop en whatsapp. Het is er dus 24/7. Ik heb een relatie met een hele lieve man en 2 zoontjes van 2 en 4 jaar. Het staat buiten kijf dat dat jongleren is om op elk gebied te voldoen. Maar daar gaat het vandaag niet over. De vraag vandaag is: hoe doe je dat zonder schuldgevoel?

Want 4 dagen werken en zoveel tijd aan je werk besteden, waarom heb je dan kinderen? Er zijn mensen die zo denken. Drie dagen is toch de max met 2 jonge kinderen? En zou je aanstaande week kunnen helpen in de klas met versieren, of heb je het te druk met je werk? Ik ben een vrouw die gevoelig is voor schuldgevoel. Al ben ik daar in de loop der jaren een heel stuk beter in geworden. Ik hou van mijn werk en ik schaam me daar echt niet voor. En wel om de volgende redenen:

Meer lezen
pinterest instagram heart twitter facebook youtube