Driftbuien van een peuter, hoe ga je ermee om?

Ik heb de twee heerlijkste jongens van de wereld, met een behoorlijke lading temperament. En I love it! Maar heel soms, ook niet. Haha. Zo is mijn jongste inmiddels 2,5 jaar en hoewel het een engeltje is, heeft hij uiteraard ook weleens een driftbuitje :-).

driftbuien peuter

Uiteraard is hij dan boos om hele erge dingen, zoals een andere pyjama die hij aan wilt, of andere schoenen, of dat hij zélf zijn brood moet smeren.  “Zelf doennnn” gilt het schatje dan. Ik moet er vaak om lachen, maar soms trek ik het echt heel slecht. Dat hoort erbij, weet ik inmiddels. Maar een paar jaar terug heb ik een artikel geschreven met tips voor het omgaan met driftbuien, en die pak ik er vandaag maar weer eens bij! 

1. Ik verlaag me niet tot de emoties van een 2-jarige
Hij heeft domweg nog niet het vermogen om goed om te gaan met zijn gevoelens en dus reageert hij heel primair. Aan mij de taak om de volwassene te zijn. Dus ik ga niet mee gillen of mee boos worden. Ik blijf er als het ware boven hangen.

2. Zijn driftbui mag er zijn
Vervolgens bedenk ik dat zijn driftbuien er mogen zijn. Het is normaal! Nou ja normaal, op zijn leeftijd dan. Want het is te belachelijk voor woorden natuurlijk (Vaak kunnen mijn vriend en ik als we samen zijn er ook wel om lachen. Maar als ik er alleen voor staat met een baby van een half jaar op je arm, lukt dat wat minder. Soms.). Tijdens de driftbui accepteer ik even zijn woede en laat hem boos zijn.

3. Afleiding werkt, bijna altijd 
Na een tijdje benader ik hem vervolgens met afleiding. Jeetje Samuel  wat zie ik daar nou? Huh? Zit er nou een vogel op je hoofd? Piep, piep, piep, hoor je dat ook? Hoor je dat? Ik hoor een vogel en volgens mij zit hij op je hoofd. Ja je kan het zo maf niet verzinnen. Afleiding zorgt bijna altijd wel even ervoor dat hij uit zijn woede is en reageert met een ‘huh’ of een ‘wat?’.

4. Ik blijf vriendelijk doch dwingend
Nanny Jo is hierin een koningin. Hoe ongelooflijk beleefd ze blijft terwijl haar hele gezicht uitstraalt ‘kind, beter doe je dit niet nog een keer’, dat kunnen alleen Engelsen. Haha. Anyway ik probeer het wel na te doen. Waarom? Omdat ik me daar goed bij voel. Ik wil namelijk niet gillen, dreigen of boos worden. Ik wil mijn zoon op een pedagogische manier laten weten waarom hij dingen niet mag doen.

5. Positief, liefdevol en complimenteus
Ik geloof  dat liefhebben en beschermen je allerbelangrijkste taken zijn als moeder. En met positieve stimulering bereik je meer dan andersom. Het is gewoon zo. En al is het soms doodvermoeiend en frustrerend, ik probeer me dit steeds te laten herinneren. Ik bereik zo veel meer bij mijn mannen op deze manier!

Groetjes, Elise

2 reacties

Lize -

Mijn zoon heeft gelukkig niet vaak driftbuien maar als hij er zo af en toe een heeft laat ik hem inderdaad even lekker gaan en afleiding en een knuffel doen dan wonderen. Rustig blijven maar toch uitstralen dat zijn gedrag niet geaccepteerd word helpt hier ook.
Ohw en die blik had mijn moeder ook haha en ze is geen britse… ik wist altijd heel goed: oke en nu moet ik kappen. Ik probeer die blik ook… soms met resultaat soms niet 😂

Saskia - Blij Suikervrij -

Hahaha, ja… Herkenning. Heel fijn dit bericht! Ik heb het boek van Jo er ook maar eens bijgepakt vorige week, en ze schrijft heel mooi, dat al haar technieken alleen werken als je geduldig blijft én consequent bent. Maar dat is nou juist de issue, dat geduldig blijven lukt ons nou eenmaal niet áltijd. (Zolang het maar “meestal wel” lukt, mogen we als moeder trots zijn!)

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube