Gaan wij ooit trouwen?

Je kúnt het niet gemist hebben, Elise en Marcel gaan trouwen!! En dit is an sich natuurlijk al heel erg leuk, ik vind het éxtra leuk omdat ik een van de getuigen ga zijn! Wat zal dit huwelijk een prachtige bekroning op hun gezin worden.

Bart en ik zijn niet getrouwd. Als je de dertig eenmaal gepasseerd bent en ook nog eens een gezin hebt komt die vraag best vaak: gaan jullie eigenlijk ook ooit trouwen? Hierbij het antwoord op deze vraag:

Vast wel! Ja, we zijn wel voornemens om te trouwen ooit. Waarom we dat dan nog niet zijn? Na ruim 11 jaar samen te zijn en twee kinderen verder? Ik denk omdat het van ons beide niet per se een hartewens is. Ik heb als meisje nooit gedroomd van een sprookjes wedding in een prachtige witte jurk. Ik heb daar als kind of tiener eigenlijk nooit bij stil gestaan. En dat kwam ook niet toen ik ouder werd. En Bart heeft eigenlijk hetzelfde. Niet van die witte jurk dan ;-), maar een mega feest in een geweldig pak is niet per se een droom. Maar de betekenis van het huwelijk dan, die eeuwige verbintenis? Ja, die is prachtig. Evenals de levenslange verbintenis twee kinderen samen te hebben.

Onze ouders zijn van allebei nog samen, in een gelukkig huwelijk. Dat vind ik een mooi voorbeeld. Ik ben dus absoluut niet tegen het huwelijk, in tegendeel zelfs, ik vind deze verbintenis mooi, romantisch en een bezegeling op een relatie. Je kiest bewust opnieuw voor elkaar, en ik ik heb een aantal mooie bruiloften mogen meemaken waar ik een traantje heb weggepinkt. Maar aan de andere kant heb ik Bart nooit gevraagd om mij ten huwelijk te vragen. We praten er soms over dat we het in de toekomst wel willen, maar vervolgens zakt het weer naar de achtergrond. Ik heb wel gezegd dat ik niet gevraagd wil worden als ik zwanger ben, en ook niet vlak erna. En ook niet als onze jongste nog niet eens kan lopen, haha.

Hoe het kan dat we dan niet eerder al wel getrouwd zijn? Misschien omdat we gewoon heel erg blij zijn met hoe het nu gaat. Omdat we met twee kids ontzettend druk en happy zijn. En het er daarvoor simpelweg nooit van is gekomen. We studeerden nog, reisden vervolgens wat, verhuisden naar Amsterdam, kregen een eerste kind… Haha, allemaal niet echt bijster goede redenen, maar wel zoals we er allebei in staan; het heeft geen prioriteit.

Maar toch… (en nu komt het): ik vind het heel leuk als ik uiteindelijk dezelfde achternaam heb als mijn kinderen. Want ja, dan wordt Barts achternaam wel een toevoeging aan mijn achternaam, zodat ik er echt ‘bij hoor’. Ik had deze drang voorheen nooit, maar dus wel sinds ik kinderen heb. Dat is voor mij een reden om te trouwen. En omdat ik het mooi vind om opnieuw en bewust voor elkaar te kiezen, na alles wat we de afgelopen 11 jaar (of als het zo ver is 12, 13, 14 jaar…) hebben meegemaakt. Bart staat er ook zo in, dus dat huwelijk zal er ooit vast wel komen. Maar waar, wanneer en hoe? Geen idee. De tijd zal het leren :). Ik ga me dit jaar eerst focussen op een andere mega belangrijke bruiloft… die van Elise <3!

Ben jij getrouwd? En waarom wel of niet?

P.S. Die foto hierboven? Een aantal jaren geleden gemaakt op een trouwerij, in zo’n pasfoto-hokje. Te leuk :).

3 reacties

Bianca -

Wij hebben een samenlevingscontract en testamenten waarin we alles geregeld hebben. Persoonlijk vind ik het jammer dat ik niet dezelfde achternaam kan hanteren als mijn vriend en mijn kinderen, maar het maakt voor mij niet dat ik per se wil trouwen/een geregistreerd partnerschap aan wil gaan. Het huwelijk/GP is een van de grootste contracten in je leven die je sluit. Je moet er naar mijn idee goed over nadenken hoe je zoiets inricht. In onze situatie zouden we huwelijkse voorwaarden opstellen, omdat we dat eerlijker zouden vinden qua verdeling van ieders goederen. En daarnaast speelt het bedrijf van mijn vriend daar een rol in. Vooral met de nieuwe beperkte gemeenschap per 01-01-2018 brengt dat nogal wat gevolgen met zich mee als we geen huwelijkse voorwaarden zouden opstellen. Waarom zou ik alles dan met een huwelijk/GP op de schop gooien, terwijl we het nu juridisch goed geregeld hebben. Daarnaast vind ik de gevolgen van een scheiding bij een huwelijk/GP nogal groot (recht op/plicht tot partneralimentatie). In deze tijd en in onze situatie vind ik dat niet meer passend. Uiteraard kun je dat wel uitsluiten bij scheiding, maar in ‘het heetst van de strijd’ weet je nooit hoe de ander reageert… Ja, je zou kunnen zeggen dat ik het huwelijk/GP puur als een zakelijke overeenkomst zie….

Cindy -

Niet getrouwd, wel geregistreerd partnerschap toen ik zwanger was. Ooit wil ik wel trouwen, als ons gezin compleet is. Geen grote bruiloft, maar wel dezelfde naam als mijn man en kinderen. Heb ik nu niet, ondanks het geregistreerd partnerschap.

Iris -

Dat is ook een van de redenen dat ik wilde trouwen: dezelfde naam dragen als mijn (toen nog toekomstige) kind.

Daarnaast vonden wij het een mooie (en makkelijke) manier om alles omtrent serieuze zaken vast te leggen (lekker romantisch)

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube