Hij is precies zijn moeder, of toch niet?

Toen ik zwanger was van Samuel heb ik me toch wat af gefantaseerd over het prachtige, ieniemienie  halfbloedbabytje die ik zou gaan baren. Oh, geweldig vond ik dat. Mijn vriend is half Ethiopisch, dus tjsaa, dat er een vleug donker in zou komen te zitten, dat wist ik zeker. En ik had gelijk. Want daar was -ie: mijn prachtige, halfbloed baby met donker haar. Oké hij was iets dikker en groter dan in mijn fantasie, maar oh wat was ik op slag verliefd op zijn donkerbruine kijkers.

image1

En toen kwam nummer 2. Ik verheugde me weer op zo’n lekker halfdonker mannetje met donkere haartjes. Op Christophe’s echo zagen ze weer heel veel haartjes, dus ja hoor dat moest een kopie worden van mijn te knappe oudste zoontje. En toen beviel ik. En ik zag het gelijk: deze is wit! He-le-maal wit. Ja zijn haartjes waren wel donker, maar ik zag gelijk dat hij blank was en dat zijn ogen veel lichter waren. Deze had mijn tint. Hij leek precies op mijn vader. En laat ik nou net op mijn vader lijken…

Iedereen zei het. Het is net je vader. Hoe geweldig! Een mini Marcel en een mini Elise, onze duo penotti was voltooid. Hoe ouder Christophe werd, hoe ronder, blonder en blauwer zijn ogen, hoe nog meer hij op mijn vader ging lijken. Maar niet alleen qua uiterlijk. In zijn hele persoontje herkende ik mezelf. Erg gesteld op regelmaat, licht kritisch, een ijzersterke eigenwil, ja hij was echt een mini-me. ‘Hou maar op mam, hij is precies zoals ik’, zei ik dan tegen mijn moeder. Zei ik, ja. Want ik ben ermee gestopt.

Op een dag zag ik Marcel met hem zitten. Ze lijken totaal niet op elkaar, en toch is de helft van Christophe van Marcel. Ik vond het opeens zo raar dat ik mijn kind in mijn hokje propte. Hoezo eigenlijk? Hij lijkt op mij qua uiterlijk, maar er zullen ongetwijfeld heel veel dingen in zijn genen zitten die precies à la Marcel zijn. Zelf heb ik er een hekel aan om te horen dat ik precies op die of die uit de familie lijk. Ik ben ik. Ik lijk op mijn vader qua uiterlijk en qua karakter, maar ik herken ook veel van mijn moeder in mezelf. Ik ben een mix. Nét als Samuel en Christophe een mix zijn van Marcel en mij. Ze zijn niet precies zoals een van ons, ze zijn allebei individuutjes opzich. En I love it!

Herkenbaar?

VOLG CHICKSLOVELITTLEONES OP INSTAGRAMFACEBOOKPINTEREST EN YOUTUBE!

(Foto: Nigel van der Horst)

 

2 reacties

Brenda -

En je lijkt op mij. Zelfs volgens je eigen kinderen haha

Marjoleine -

Ja heel herkenbaar! Volgens mij heb ik dat ook wel eens tegen gezegd je gezegd, de een lijkt op jou de ander op je man. Mijn man is half indisch en dat zie je duidelijk. Ik heel blank. Onze oudste had rozig haar en lichte ogen, ze is nu blond. Ik hoorde zovaak oh ze is heel licht en ze lijkt helemaal niet op haar vader. Terwijl als je goed kijkt ze echt indische ogen heeft en de mooie lippen van haar vader en het indische neusje van haar oma. Ze heeft mijn tinten maar toch word ze net zo lekker snel bruin als haar papa. Qua karakter heeft ze dingen van mij en van haar vader en dingen waarvan wij denken dat heeft ze echt niet van ons. Nee want dat is haar eigen unieke persoontje! Onze jongste heeft een standaard tintje, donker haar en hele donker bruine ogen, bijna zwart. En ook mooie lippen en de indische vorm ogen. Nou die lijkt helemaal niet op jou heb ik vaak gehoord. Vond ik altijd best irritant. Hij is perfect zoals hij is. Zijn eigen unieke karakter, met aan de buitenkant wat meer van papa en van binnen wat meer van mama. Ze hoeven niet te zijn zoals wij, ze zijn wie ze zijn en ik vind ze geweldig!

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube