Jawel hoor, ik heb ook angsten

Een tijd geleden schreef Elise dit artikel, over dat heel gelukkig zijn eigenlijk ook best angstaanjagend kan zijn. Daarin schrijft ze: ‘Nina is iemand die de laatste jaren heel erg goed is in gelukkig zijn. Zij heeft geen tot weinig angsten, zegt vaak fuck-it en is happy, heel happy.’

Nou, 95% van die zin klopt. Ik ben voor een deel écht een ander mens dan pak ‘m beet drie à vier jaar geleden. Van een stresskip die alles perfect wilde doen, dacht dat ze altijd moest doorgaan en zich vooral ook heel erg druk kon maken over 1001 dingen, ben ik een behoorlijk relaxed type geworden. Daar waren wat overspannenheid en depressieve periodes voor nodig, maar ach, Nina 2.0 is best wel een verbetering.

Ik maak me veel minder druk om dingen, (soms betrap ik mezelf er zelfs op dat ik een instelling heb die ik vroeger ‘lui’ zou hebben genoemd) ben wat meer van go with the flow en lig niet snel meer ergens wakker van. Túúrlijk schiet ik nog wel eens in de stress van werk- of privédingen, al dan niet terecht (tja, aard van het beessie hè), maar over het algemeen ben ik zennnn en daardoor happy.

Maar ‘geen tot weinig angsten’? Nee, dat klopt toch niet helemaal. Wel wat minder. Vooral als het over andere dingen gaat dan familie en gezondheid heb ik zoveel minder angsten dan voorheen. Maar toch, angsten zal ik altijd blijven houden (wie niet) en die concentreren zich vooral om één behoorlijk belangrijke factor in mijn leven: mijn kind(eren). Ik heb er nu eentje, plus eentje in mijn buik, en als ik even heel goed nadenk is eigenlijk alles waar ik bang voor ben kindgerelateerd. Zomaar drie voorbeelden.

1. Laatst zag ik net voor ik naar bed ging een scène op tv met een auto die te water raakt. Dood- en doodeng. Ikzelf zou nog wel naar boven kunnen zwemmen denk ik. Maar wat als ik met één of twee kinderen op de achterbank ooit te water raak? Ik kan hen niet uitleggen hoe je naar boven moet zwemmen en je adem moet inhouden. Confession: ik ben om 01.00u ’s nachts in bed volop gaan googlen hoe je zoiets moet doen, omdat ik het niet los kon laten.

2. Nu ik bijna bevallen ben van de tweede vliegt de gigantische angst me wel eens aan wat er moet gebeuren als ik ineens doodga, en erger nog: Bart en ik tegelijk. Hoe moeten mijn kids dan overleven? Bij wie? En waar? Confession: ik ben als de wiedeweerga testamenten bij de notaris gaan laten opstellen met onder meer voogdij daarin geregeld.

3. Ik surf wat nutteloos op Facebook en kom berichtjes tegen van vrouwen die in de laatste fase van hun zwangerschap of kort na de bevalling hun kindje verliezen. Vreselijk. Vre-se-lijk. Ik weet dat er veel vrouwen, ook in Nederland zijn, die dit hebben moeten meemaken. En ik kan me dan niet inhouden om deze verhalen te lezen, om er vervolgens zonder reden (want ik heb een heel voorspoedige zwangerschap) ontzettend bang van te worden dat mij dit overkomt. Confession: dan ga ik dus huilen, echt een flink potje grienen, omdat het me zo bang maakt. Hetzelfde geldt trouwens voor verhalen over kindjes met kanker of kindjes die omkomen bij ongelukken etc.

En dit rijtje kan ik nog wel even uitbreiden trouwens, maar dat doe ik niet, de boodschap is duidelijk :). Volgens mij is de moraal van dit verhaal: hoe happy, zen en goed je ook in je vel zit. Kinderen hebben maakt je zó zó zó enorm kwetsbaar…

Liefs, Nina

5 reacties

Vivian -

Ben eigenlijk wel heel benieuwd hoe je veranderd bent van ‘stresskip’ naar ‘relaxed type’? Ik ben namelijk ook nogal van het stressen en me druk maken om van alles en nog wat, en overal controle over willen hebben. Dat laatste is sowieso erg moeilijk met een kleintje erbij merk ik 😉 en ik ben bang dat mn zoontje leid onder mijn stress, dus zou graag ook wat meer relaxed worden; denk dat dit mn gezin en mezelf veel zou brengen! dus ben erg benieuwd hoe jij dat hebt aangepakt 🙂

Nina -

Hi Vivian,

Er waren een paar instortinkjes voor nodig, maar uiteindelijk heeft een mindfulcursus in combinatie met een haptonoom en psycholoog wonderen verricht :). Al wel een tijdje geleden, Mathis was er toen nog niet.

Liefs, Nina

Cindy -

Oh dat laatste… toen ik zwanger was zat ik in een Facebook groep met meiden die allemaal in die maand waren uitgerekend. En van de ruim 200 meiden was er 1 bij die de dag voor haar uitgerekende datum haar zoon verloor. Gelukkig is ze nu onlangs bevallen van een gezonde zoon, maar toen had ik zoveel angst, als hoogzwangere. En ik zag laatst van die gruwelijke filmpjes op Facebook over Flakka drugs. Vreselijk als je kind dat (of andere drugs) gaat gebruiken. Stom is dat, allemaal via Facebook. Voogdij is mondeling geregeld maar nog niets op papier. Stom van mij dat ik dat nog niet geregeld heb…

Lyske -

Ik heb ooit een cursus auto te water gedaan in het zwembad! Super nuttig. Goed om te weten: de meeste dodelijke ongevallen met auto te water is toch echt wanneer er alcohol in het spel is. Maar ja super eng. Meer dan zo’n cursus kun je denk ik ook niet doen om je voor te bereiden. En je auto goed uitrusten.

Marja -

Zo zo zoooo mee eens! Het enige niet leuke aan moeder zijn vind ik dus dat het me zo kwetsbaar maakt. Je angsten herken ik heeelemaal.
Met de auto te water is m’n allergrootste nachtmerrie. Ik heb zelfs geoefend hoe ik achterstevoren de autostoel open kan krijgen.
De testamenten liggen hier ook klaar.
De angst om kwijt te raken is zo groot! Dat vind ik dus zo stom en onwijs irritant aan het moederschap.
Leuk artikel!

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube