Mijn bevallingsverhaal #2

Jaahaa, eindelijk weer verse artikelen van mijn hand! Natuurlijk heb je wel het een en ander kunnen lezen de afgelopen weken, maar die content had ik allemaal van tevoren gemaakt. Nu is het weer tijd om nieuwe schrijfsels op deze site te knallen. Ik heb nog wel verlof, maar vind het heerlijk om zo nu en dan wat te schrijven. Ideaal, als je hobby ook je werk is. I warn you, de komende artikelen van mij zullen vooral over baby’s en kids gaan, ik ben er nogal vol van, haha. Zoveel te vertellen! Ik trap vandaag af met het begin op deze wereld van mijn nieuwe boy, jawel, mijn bevallingsverhaal :).

Hier lees je trouwens het bevallingsverhaal van mijn eerste zoon, Mathis. Er zijn wat overeenkomsten, maar ook nogal wat verschillen. Daar gaan we!

Maandag 11 december is dé dag van de mega sneeuwval in Nederland. Code rood. Iedereen wordt afgeraden nog de weg op te gaan. Bart doet er bijna twee uur over om thuis te komen, in plaats van het gebruikelijke half uur. ’s Avonds hangen we wat op de bank en zeg ik tegen ‘m: ‘Pfff, ben ik even blij dat ik nog niet hoef te bevallen. Ik vraag me af of de verloskundige ons huis wel kan bereiken, en hoe kom je in het ziekenhuis met dit weer?!’ Nou, die opmerking bleek een beetje de goden verzoeken, haha. Rond 23.00 uur gaan Bart en ik naar bed. Bart valt meteen weg, ik lig een half uurtje te draaien en ineens merk ik dat het bed nat wordt. Verbaasd trek ik de dekens weg en ik weet meteen hoe laat het is: hello, gebroken vliezen! Ik schrik me even rot. Het is namelijk nog 2,5 week tot mijn uitgerekende datum (28 december) dus I didn’t see that one coming. Uiteraard maak ik meteen Bart weer wakker, die enthousiast reageert en een dikke handdoek gaat halen om onder me te leggen. Toen bij Mathis mijn vliezen braken, begonnen de weeën bijna onmiddellijk, dus ik ga er vanuit dat dat nu weer zo zal zijn. Daarom bel ik de verloskundige en vertel ik haar dat er hoogstwaarschijnlijk nog een bevalling komende nacht op haar to do list komt. We spreken af dat ik haar zal bellen als de weeën heftig zijn. Die zijn op dat moment nog niet heftig, sterker nog, ze zijn totaal afwezig, haha. Bart en ik blijven een uur samen wakker en besluiten dan mijn schoonouders te bellen die Mathis komen halen, glibberend met de auto over de weg. Dat vind ik best een emotioneel moment: dag grote, kleine jongen, de volgende keer dat we elkaar zien is er een broertje bij!

Als Mathis weg is, is het inmiddels rond 01.45 uur. Bart gaat slapen en dat wil ik ook wel, maar ik ben totaal hyper. Slapen, hoe dan?! Ik moet ook echt ff schakelen, had de kleine nog niet verwacht. Ik ben ontzettend gefocussed op mijn lichaam, denk (en hoop eigenlijk) dat bij ieder ministeekje de weeën beginnen, maar nee. De hele nacht ben ik wakker, loop ik rondjes, ga ik weer een uurtje liggen en wacht ik af. De families licht ik in, en in de vroege ochtend ook twee vriendinnen (waaronder uiteráárd Elise). Waar blijven die weeën nou? Om half 11 in de ochtend app ik nog naar mijn vriendinnen: ‘ik lig heerlijk in mijn bed, maar hopelijk gaat het toch een keer beginnen.’ Ik hoop namelijk niet dat ik naar het ziekenhuis moet voor weeën-opwekkers bijvoorbeeld, dat op een gegeven moment wel gebeurt als je vliezen zijn gebroken. Maar goed, als dat wel moet is dat uiteraard ook oké. Maar het hoeft niet, mijn lichaam begint zelf te werken.

11.00 uur
Want dan ineens, bijna van de één op de andere seconde begint het. Om 11.00 uur ’s ochtends op 12 december dus. Mijn hemel, wat gaat dat hard. Ik weet even niet waar ik het zoeken moet maar krijg mezelf wel weer kalm. Om 11.10 uur bel ik de verloskundige die er om 11.20 uur is (dezelfde als bij Mathis, zo leuk!). De weeën volgen zich in mega snel tempo op, niet echt meer te timen, maar het lukt me nog steeds wel om op te vangen. Ze zegt dat we meteen naar het ziekenhuis moeten, als ik dat wil. Ik twijfel even, maar het geeft me wel een geruster gevoel om in het ziekenhuis te bevallen. Ik schiet wat aan en strompel met Bart in m’n kielzog naar buiten. Daar ligt het nog vol met sneeuw, maar het is wel aan het dooien. We rijden achter de verloskundige aan terwijl ik een soort van halfliggend, halfhangend in de auto mijn weeën wegpuf. Het doet veel pijn, maar tussendoor kan ik nog steeds wel lachen.

11.40
Na een kleine tien minuten rijden zijn we rond 11.40 uur bij het ziekenhuis. Ik strompel de auto uit een rolstoel in. Bart gaat de auto even goed zetten, de verloskundige crosst me naar binnen, naar de lift, naar de achtste verdieping. Als ik bij de verloskamer aankom gaat het echt niet meer. Het lukt met niet mijn rolstoel uit te komen, ik zit in één megalange wee die gewoon niet ophoudt. Hoe ga ik dit volhouden?! Ze doet mijn schoenen uit en toch lukt het me op de een of andere manier om op dat bed te komen. Bart komt binnen en ik lig te kermen van hier tot Tokio. Ik schreeuw dat ik pijnbestrijding wil maar dat wordt gelijk uit m’n hoofd gepraat, ik heb al bijna volledige ontsluiting. Ik schreeuw dat ik dan een keizersnede wil, a la minute (wahaha, ja echt), “haal ‘m eruit!!”, ik trek het écht niet, zo voelt het. Raak in paniek. De verloskundige en Bart (die geen hand meer over heeft) blijven heel rustig en coachen me als een malle. Ik weet dat ik bij een laatste wee als ik echt denk dat ik out ga Bart aankijk, de verloskundige aankijk en ook een verpleegkundige die er is, en denk: WAAROM doet niemand iets. Er ligt hier een stervende vrouw. Ja wahaha, dit komt mega overdreven over, dat besef ik, maar zo voelde het echt. Ik ga in een uur van 0 naar 10 centimeter en dat is voor je lijf (en daardoor ook voor mijn geest) gewoon niet echt te handelen. Ik merk nul komma nul van ‘je lijft maakt ook een natuurlijke pijnbestrijding aan’. Maar toch, dan komt de verlossing.

12.05
Persweeën. Hallelujah voor persweeën. Die zijn niet heel erg lekker of zo. Maar beter te handelen dan gewone weeën. De eerste twee zijn nog een soort van mix van allebei, daarna voel ik echt puur de persdrang. Die ook weer een beetje wegzakt, dus met hulp van de verloskundige die zegt wanneer ik moet persen, pers ik alsof mijn leven ervan afhangt. Ook dan kraam ik er nog vanalles uit. Dat het niet past. Dat het me nooit gaat lukken. En dat het gewoon zwaar en zwaar kut is. Ja, letterlijk. En dat hoofdje dat dan staat, dat branden. Niet zo lekker. Ik voel met mijn handen dat rare verfrommelde koppie tussen mijn benen en voel weer kracht. Nu gaat er vast iemand lachen maar ik krijg terwijl ik daar lig ineens een flashback naar een programma op National Geographic of Discovery Channel of zo, dat een man in zijn eentje ergens een wandeling maakt, er een rotsblok op zijn voet valt en hij zichzelf alleen nog kan redden als hij een teen eraf snijdt met een zakmes. Even de parallel: een kind eruit persen is jezelf ongelooflijk veel pijn doen, terwijl iedere vezel roept ‘wat the f*ck doe je? Dit gaat niet!’ om er juist beter van te worden. Het is écht verstand op nul, even over die pijngrens heen.

12.36
En dan, dan ineens, na ongeveer 30 minuten persen is daar mijn lieve, mooie mannetje. Cédric. 2,5 week te vroeg, maar helemaal af. Met lange nageltjes en weinig van dat witte smeer. Hij is zooo mooi. Ik ben écht op slag verliefd en blijf naar hem kijken. De placenta komt, ik merk het nauwelijks. Ik word wat gehecht en geniet ondertussen zo enorm van dat kleine, verse, piepkleine mannetje. bijna 3700 gram is -ie. Wát een prachtig wonder. Alle clichés gaan weer op, hoor. Alle pijn is vergeten, ik ben in de zevende hemel en beland meteen op de grootste blauwe wolk die daar is. Mijn lieve kleine Cédric. In een sneltreinvaart van 1,5 uur bij zijn mama beland.

16.15
We rusten wat, soort van. We eten wat. Ik douche. Ik plas. En ik mag om 16.15 uur naar huis. Om 16.30 uur lig ik in mijn eigen bed. Dit was zo’n andere bevalling dan mijn eerste. Eigenlijk een soort thuisbevalling, maar dan verplaatst naar een ziekenhuisbed. Geen enkel slangetje, geen enkele monitor, geen enkele medische interventie. Ik stond er eigenlijk niet echt bij stil dat het zo ook kon. Bij Mathis waren er wel slangetjes en prikken en katheters en alles, en nu niks nada noppes. Wat bijzonder! En zo fijn! Een bevalling volgens het boekje eigenlijk. Ook al moet ik eerlijk zeggen dat ik de pijn echt als heftiger heb ervaren dan als bij mijn eerste bevalling. Het ging nu te snel om goed met de pijn om te gaan. En ik heb de eerste twee dagen echt gejankt bij de naweeën, wat rot is dat zeg. Ik had daar van tevoren weinig over gehoord of gelezen, maar je kunt dus ná je bevalling weeën hebben die niet onderdoen voor de weeën die je ervaart wanneer je van pak ‘m beet 6 naar 7 centimeter gaat, haha.

Nou, pfff wat een lap tekst hè, lijkt me wel genoeg voor nu :). Al met al kijk ik ondanks de pijn met een goed gevoel op de bevalling terug. Mede dankzij mijn supervent en superverloskundige Sophie van 101 verloskundigen. En ik vind het sowieso zo prachtig dat ik, dat mijn lijf, in staat is om te baren. Zo bizar mooi en wonderlijk. Enne, meer dames hiero die ervaring hebben met snelle bevallingen?

Liefs, Nina

30 reacties

Marielle -

Klinkt als een “fijne” bevalling!😉

Ik ben twee keer thuis bevallen. Eerste keer acht uurtjes, geen klagen, prima bevalling.
De tweede was er vanaf de eerste wee, 2,5 uur later. Vond deze bevalling heel heftig. Ook in een uur van 3 naar 10 cm. T ging zo snel, de weeen volgden elkaar zo snel op! Maar na de bevalling stapte ik uit bed en kon ik de hele wereld aan! (Oké, door de hechtingen mocht ik vijf dagen niet traplopen.. maar he dat is bijzaak).

Nu in verwachting van nr 3, best een beetje bang hoe snel deze op de wereld komt..

Nina -

Dank voor je verhaal, ik was ook meteen heel fit na deze bevalling! X

San -

Hier ook een turbo bevalling.. de eerste keer duurde de bevalling 3 dagen, bij ons tweede kindje duurde de bevalling 2,5u vanaf de eerste wee. Ik riep ook toen ik in t ziekenhuis kwam dat ik pijnbestrijding wilde, maar ik had ook al 10 cm ontsluiting. Achteraf gezien had ik niet meer naar het ziekenhuis mogen gaan, maar de vk kon niet zo snel bij ons komen ivm een weg opbreking en ik wilde perse naar t ziekenhuis. Het is nu 3 maanden geleden en ik kijk, ondanks de pijn, heel goed terug op deze bevalling!
Geniet van je mannetjes 💙

Nina -

Pfff, wat een verschil, 3 dagen en 2,5 uur! Da’s dan wel even schakelen he. Ja, genieten doe ik zeker! Dank! X

Dewy -

Heerlijk om je verhaal te lezen. Ik herbeleef alledrie de bevallingen die ik heb gehad. Geen speedy
Gonzales bevallingen maar netjes volgens t boekje maar wel fijn thuis met zus als verloskundige! Bijzonder he? Maar inderdaad die naweeen!!!! Die zijn echt nasty! En iedere keer als de kleine dan gaat drinken, komen ze weer echt heftig vond ik die. Veel geluk met elkaar en geniet nog maar lekker van die fijne bubbel!

Nina -

Oooh, wat bijzonder, je zus erbij! Mooi, zeg! X

Tessa -

Wauw wat mooi om te lezen! Ik ben momenteel zwanger van ons tweede kindje, en bij de eerste bevalling zat ik binnen 3 uren op 10 cm, had ook mega heftige weeenstormen incl overgeven van ellende. Ben dus heel benieuwd hoe snel deze tweede bevalling zal gaan. Ik hou mijn hart nu al vast!
Bedankt voor het delen van je verhaal, erg mooi om te lezen.

Nina -

Dat komt helemaal goed, je lichaam en de natuur gaan het regelen. Geniet van je zwangerschap! X

Margriet -

Wauw Nina, knap gedaan weer hoor. Mijn tweede bevalling ging in anderhalf uur, alsof je uit elkaar gescheurd wordt. Zo heftig!! Ik had een cursus hypnobithing gevolgd, maar tijdens de bevalling heb ik de cursus helemaal verrot gescholden. Dit terwijl ik eigenlijk onwijs achter de theorie sta van hypnobirthing. Maar blijkbaar niet tijdens mega heftige pijn ;-). Geniet van je mooie kindjes!

Nina -

Wahaha, nee, geen enkele gedachte kan je kalm krijgen tijdens zo’n turbobevalling :)! X

Manon -

Mooi verhaal om te lezen! Het was vast ook prachtig om je 2 zoontjes aan elkaar voor te stellen:)
Mijn bevalling was ook in sneltreinvaart. Na een uur weeën mijn vriend uit bed geroepen omdat ik het niet meer hield. (Schat mijn kind komt er NU uit!!!!)
In ziekenhuis aangekomen bleek dat ik al 10 cm ontsluiting had terwijl ik dacht dat ik mij aanstelde haha. Maar bij een eerste weet je niet wat je kunt verwachten! Na 1,5 uur persen (dat duurde helaas wat langer) was ons meisje Jolie geboren.
Zo bijzonder <3.

Nina -

Ja, dat was heel mooi! Daar ga ik nog wel een keer wat over schrijven. Heftig, zo lang persen. Mooie naam, Jolie! X

Robin -

Hier nog geen bevallingservaring, maar vind het wel super leuk om jouw verhaal (en dat van de andere lezeressen) te lezen! Wat fijn dat het zo goed met je gaat en dat je zo van je kleine mannetjes geniet Nina! Je bevalling lijkt me allerminst een pretje met zoveel pijn, maar zó knap dat je het helemaal op eigen krachten hebt gedaan en dat dat dit keer kon! Kan me voorstellen dat je dan echt mega trots op jezelf en je eigen lichaam bent. Bijzonder waartoe je dan in staat bent hè?

Fijn dat je af en toe weer wat schrijft, vind ik leuk om te lezen! Geniet ook nog lekker van je verlof 🙂 Liefs!

Nina -

Ah, thanks Robin! XX

Larissa -

4 weken geleden bevallen van onze dochter Rona Feline binnen 3 uur. Mijn zoontje is door stuitligging met een keizersnede geboren. Ik vond het heftig, schreeuwde bij aankomst in het ziekenhuis; ik kan dit niet…Haha gelukkig vertelde de verloskundige me toen dat ik al 9 cm ontsluiting had 🙂 20 min later 10 cm en daarna binnen 6 minuten geboren. Ondanks de heftige pijn en snelheid ben ik zo dankbaar voor deze prachtige ervaring!

Nina -

Dank voor het delen van je ervaring, gefeliciteerd met Rona Feline! XX

Rowan -

Wow wat een verhaal ook! Turbo bevalling zijn misschien degene die “tot het boekje” behoren maar niet minder heftig. Ik beviel, nu bijna 3 weken terug, van mijn eerste kindje en dat ging ook in een turbo snelheid. In 3 uur tijd dan. Om 04.00 werd ik wakker van de eerste wee en om 7.07 was hij er! De weeën volgde zich als snel achter elkaar op en werden snel heftiger dus ik kon de pijn niet goed bijbenen. Maar toen mijn vliezen braken (net als in de film) bleek dat ik al 10cm ontsluiting had en had ik direct persweeën. Zóveel beter dan de ontsluitingsweeën! Ik ging voor een thuis bevalling maar het vruchtwater was helaas groen dus moesten we naar het ziekenhuis. Herkenbaar verhaal ook van hangend in de auto… Meneertje had haast en zoals mijn schoonmoeder zei; “je hebt ‘m op de wereld gelanceerd!” Hilarisch, heftig maar zo mooi was het! Geniet van jullie Cédric!

Nina -

Wauw, ook lekker de vaart erin dus, haha! Dank voor het delen van je verhaal. Geniet van je kindje! Liefs!

Marjolein -

Mijn tweede bevalling ging ook heel hard in vergelijking met de eerste! Bij de eerste 21 uur met allerlei toeters en bellen, bij de tweede in 4,5 uur vanaf het moment dat m’n vliezen braken. Rond 06.00 uur was de verloskundige er en bleek ik 4 cm te hebben, in de auto richting het ziekenhuis kreeg ik een weeenstorm en kon bij aankomst rond 06.30 uur meteen beginnen met persen. 07.06 uur is onze Lizzy geboren ❤ ik herken een hoop van je verhaal, leuk om te lezen.

Nina -

Wat een verschil dan he, met de eerste! Leuk om te horen van je. Heel veel geluk! Liefs!

Elda -

Dat was zeker heftig voor je! Je bent er wel (soort van) op voorbereid omdat je vliezen braken maar dan verwacht je niet dat het in zo’n korte tijd ineens zover is! Bij mij was de eerste wee om 00.30u en om 2.35u is ze geboren, ook lekker vlot dus en gigantische naweeën, wat een drama! Ook echt liggen janken van de pijn. Veel geluk met de kleine Cedric ❤

Nina -

Pfff, ook snel inderdaad. Vast met prachtig resultaat :)! En inderdaad, ik stond wel op scherp door de gebroken vliezen, dat scheelt. Jij ook veel geluk! X

E. -

wat een mooie foto! Heel herkenbaar verhaal. Binnen 50 minuten van niks, naar een kindje op mijn buik vond ik ook heftig! Ik voelde het bijna weer toen ik je verhaal las:-) Inderdaad, te snel om goed met de pijn om te gaan. Maar prachtig hoe de natuur werkt en dat je daarna weer helemaal in de wolken bent! Geniet van je kereltjes!

Nina -

Wauw, 50 minuten… Pittig! Maar inderdaad, vervolgens meteen in de wolken :). Liefs!

Anna -

Mijn tweede bevalling duurde ook ongeveer 1.5 uur. Vanaf het moment dat mn vliezen werden gebroken tot hij geboren werd had ik non stop weeen. Ik zie ook best op tegen mn derde bevalling over ongeveer 16 weken want ik vond het toch wel heel erg heftig. Het enige wat ik echt fijner vond de tweede keer was dat ik wel persweeen had en hij er met maar 6 minuten persen was. Bij de eerste heb ik 1.5 uur op eigen kracht geperst.

Nina -

Ah, dat kan ik me voorstellen… Maar je hebt het ‘m twee keer geflikt, dan lukt dat nu weer! De natuur helpt je, dat is zo mooi. Succes en liefs!

Stefanie -

Ik ben op 22-1 binnen 1.5u bevallen van onze tweede dochter Esmae. Om 13.01u appte ik naar mijn man dat ik ‘trouwens wel een beetje buikpijn had’ en om 14.29u was ze er al! Ik herken heel erg dat het niet bij te benen is en je daardoor niet in de flow komt. Achteraf ben ik heel blij met mijn turbo bevalling maar op het moment zelf was het erg heftig. Mijn eerste bevalling duurde 3u dus ik ben benieuwd wat er een volgende keer gaat gebeuren..! 😉 Geniet van je mannen!

Nina -

Hihi, ja nummer 3 wordt pas écht turbo dan ;). Heel veel geluk met Esmae, mooie naam!

Liefs, Nina

Bregje -

Zo leuk om je verhaal te lezen! Op dezelfde zondag begonnen bij mij de weeën, ook tweeënhalf week te vroeg. Helaas was de bevalling bij mij alles behalve snel, mijn kleine vent is pas op de donderdag geboren.

Nina -

Oh wow, dat lijkt me pittig en erg vermoeiend. Hopelijk alles uiteindelijk goed gegaan! Liefs, Nina

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube