Mijn bevallingsverhaal

No worries, hier komt geen verhaal vol ranzige details over het op de wereld zetten van mijn lieve ventje. Maar gewoon een soort van samenvatting van mijn bevalling. Waarom ik dit verhaal deel? Ik merkte dat ik toen ik zwanger was van IEDEREEN haar bevallingsverhaal wilde horen.

MijnBevallingsverhaal

Veel vrouwen willen dat juist níet, maar ik wel. Hoe goed en makkelijk of hoe zwaar en heftig een bevalling ook liep, kom maar op met dat verhaal. Dan wist ik tenminste hoe het óók kon gaan en het leerde me dat echt àlle bevallingen zó anders zijn. Dat hoorde bij mijn voorbereiding of zo, dat ik me gewoon mentaal probeerde voor te bereiden op the worst, daar werd ik dan weer rustig van.

Anyway, hierbij de mijne in een notendop (oké, wel een kokosnotendop, geen pistachenotendopje).

23.00 uur
Het grappige is, ik heb een notitie in mijn telefoon die ik heb getikt toen mijn vliezen braken. Ik had geen pen en papier bij de hand, dus ik zette wat in mijn telefoon. Dit is de exacte tekst:

“18 december 23.00 breken de vliezen terwijl ik net in bed lig. Bart slaapt al na een Kerstfeest op werk. Ik gil hem wakker. Hij constateert de stroom water, haalt handdoeken, een enorm kwaamverband en een schone onderbroek. Het vruchtwater is spierwit, als melk. Ik bel voor de zekerheid de verloskundige, die zegt dat die kleur prima is en dat het nog best even kan duren voordat de weeën echt beginnen. Ik hoef haar pas in de ochtend opnieuw te bellen. Bart is alweer weggevallen (HOE DAN?!). Ik kreeg nog een dikke zoen en hij zei: “Spannend schat, laatste nacht met z’n tweetjes.” Daar lig ik dan. Hyper excited. We gaan beginnen.”

Daarna heb ik niks meer getikt, maar m’n bevalling staat in mijn geheugen gegrift. Ik app op de familie-app (ouders + broers) dat mijn vliezen zijn gebroken en ik krijg toevallig net een app van Elise én een van mijn besties in Hong Kong. Ook hen app ik terug dat mijn vliezen zijn gebroken. Ik dacht zo dat ik no way iemand zou gaan melden dat mijn bevalling zou zijn begonnen. Maar hallo, wat moet ik dan. Ik lig totààl hyper in bed en Bart ligt naast me te slapen?!

00.00 uur
Mijn weeën beginnen bijna onmiddellijk. Niks de volgende ochtend zoals de verloskundige dacht. Gewoon hoppakee, gelijk van start minder dan een uurtje na het breken van de vliezen. Ik lig ze zachtjes weg te puffen, het begint niet echt rustig, meteen als een soort van flinke menstruatiepijn. Maar nog wel te handelen, hoor. “Weeën zijn met niks te vergelijken,” had ik al veel gehoord. Niet mee eens. De eerste weeën voelden bij mij als ongesteldheidskrampen (de laatste trouwens ook, maar dan factor 10000).  Shit nú al weeën, en ik wilde me nog opmaken en mijn haren stijlen. Waarom heb ik geen ‘rommelweetjes’? Ik had verhalen gelezen van vrouwen die nog taarten gaan bakken, een rondje fietsen (!), even rustig het bed verschonen… Dat gaat mij echt niet meer lukken met die pijn. Alleen dat make-uppen.. dat moet ik dus echt snel gaan doen. Maar na weer een uurtje is het al zo heftig dat ik echt niet meer zonder Bart kan, laat staan zorgvuldig mijn wenkbrauwen kan intekenen. Ik maak Bart wakker en hij blijft klaarwakker, de hele nacht.

01.00 uur
Samen puffen we zo’n twee uur weg. My god, wat ben ik excited. En ziek. Ik vraag Bart een bakje in de keuken te halen omdat ik moet overgeven (hij komt terug met een roze slakom van Rösti Mepal :D), en samen overleven we wee na wee en tussendoor lachen we en praten we over de baby die eraan komt. Maar dan word ik toch wel echt ziek. Door het overgeven kan ik moeilijk de weeën opvangen. De verloskundige wordt gebeld. “Zijn de weeën regelmatig?” Nou nee, soms 2 minuten ertussen, soms wel 5. “Ga maar even douchen, en bel over een uurtje terug, dan kom ik.” Nou die douche is een soort van startsein voor Mathis dat hij alles op alles moet zetten om binnen een kwartier naar buiten te komen of zo. Onder de douche bedenk ik me nog dat ik wel m’n haar droog moet houden. Ik ga het dadelijk namelijk écht stijlen om vervolgens te make-uppen. Maar echt…

05.30 uur
What was I thinking. Ik weet van gekheid niet meer waar ik het moet zoeken zodra ik een paar minuten onder de douche sta. Wild bevend en trillend kom ik eronder uit en zak op bed. De verloskundige komt onmiddellijk. Ze zegt dat ze denkt dat ik ver ben met de ontsluiting. Ze voelt wat en haar gezicht betrekt. “Ik voel pas 2 centimeter. Nu naar het ziekenhuis, er is geen hartslag meer.” Ik (bloot op bed, nadruipend van de douche): “Oké Bart, geef me die broek even aan.” (ik heb een hele outfit klaarliggen. Een comfy, maar toch hippe combi al zeg ik het zelf.). Verloskundige: “NEE, NU!”. Met als gevolg dat ik in alleen een gore badjas en op slippers de straat op ren, met Bart en roze slakom in mijn kielzog. De verloskundige legt in de auto uit dat er een team zal klaar staan en dat ik me moet voorbereiden op een spoedkeizersnede. En weet je wat zo raar is: ik ben ontzettend relaxed. Totaal gefocust op mijn lijf en op het wegpuffen van die weeën. Normaal ben ik eigenlijk best paniekerig en stresserig van aard. Maar op dit moment de rust zelve. “Nina, begrijp je me.” “Ja, ik begrijp je.” Zo raar, zo niet ‘mij’. Maar wat ben ik blij dat ik zo reageer. Het komt op de een of andere manier niet bij me binnen dat de situatie heftig is. Pas na 6 weken op een date met de verloskundige dringt het tot me door. “Jeetje, wat was dat heftig hè,” zegt ze. “Ik had nog nooit in mijn carrière iemand zonder kleren de straat opgestuurd.” Ik knik braaf, maar begrijp het dan eigenlijk pas.

06.41
Uiteindelijk beland ik in 11 minuten (!!!) van mijn eigen bed in het ziekenhuisbed. Er staan inderdaad veel mensen klaar (geen idee wie allemaal) en ik krijg wat slangetjes op mijn buik, in mijn arm en van binnen krijgt Mathis een soort van sensor op zijn hoofd (schedel-elektrode) om zijn hartslag te meten. De hartslag is zwak, maar wel gewoon aanwezig. Dus dat wordt een natuurlijke bevalling. Fijn! Iets minder fijn zijn die weeën. Ik wil graag een ruggenprik. Maar het mag niet, in verband met de hartslag van Mathis. Ik baal, maar de gezondheid van le bebe voor alles. Dan begint de weeënstorm. Ik ga in 1,5 uur van 2 centimeter naar 10 centimeter ontsluiting. Oké, ik wil héél graag íets van pijnbestrijding. Als een prik niet mag, zo’n morfinepompje dan, please?

09.00 uur
Nee. Maar uiteindelijk krijg ik tóch een ruggenprik, waar ik in eerste instantie zó blij om ben, maar het is jammer de bammer te laat. Tijdens het zetten, ik zit nog met m’n rug krom en de naald gaat er net in, krijg ik namelijk heel plotseling persweeën. “Ik moet persen!” Gil ik. “Nee, dat denk je maar, dat kan nog niet”, aldus de verloskundige. Maar ik heb gelijk, ik móet gewoon persen. Je houdt het niet tegen. Die persweeën ervaar ik als minder heftig dan de ontsluitingsweeën. Ik ben zelfs blij. YES! Ik zit hurkend op bed (dat voelt gewoon het beste of zo). Na een uurtje persen:  “Oké Nina, hij moet -ie NU komen, anders gaan we ingrijpen.” Ik ga achterover liggen en pers echt met zoveel kracht, je bedenkt je gewoon niet dat je dat kan, dwars door al m’n pijngrenzen heen. En dan is -ie daar ineens. Zó raar! Echt flubberflubberfloep, glibbert -ie er zo uit. Ik mag ‘m zelf op mijn buik leggen met behulp van de verloskundige.

10.10 uur
HELLO LITTLE ONE! Huilen maar (ja Mathis, maar ook ik). Vooral van opluchting. Het zit erop. De statistieken: 23.00 vliezen gebroken. 00.00 tot 07.30 naar 2 centimeter, van 07.30 tot 09.00 naar volledige ontsluiting. Om 10.10 een prachtig kind in mijn armen. Make-up loos en een uitgedroogde palmboom op mijn hoofd. Een roze slakom naast mijn ziekenhuisbed en een gore Benneton badjas op de grond. Who cares. Ik ben de gelukkigste vrouw op de wereld.

En huh, is er een hele nacht voorbij gegaan? Oké, nu eindelijk slapen dan. O nee, grapje. De baby is er. Kraamweek time :).

En alle lof voor 101 verloskundigen én het VU Medisch Centrum. Ik zou er zo weer bevallen :).

VOLG CHICKSLOVELITTLEONES OP INSTAGRAM, FACEBOOK, YOUTUBE EN PINTEREST!

11 reacties

Lotte -

Wat een goed geschreven verhaal!! Grappig, ontroerend en het voelt alsof ik er bij geweest ben. Echt complimenten, meestal vind ik dit soort verhalen saai of te gedetailleerd (ik ben niet zwanger en geen moeder, dus vandaar dat ik er ook niet perse iets mee heb).
T klinkt heftig, maar ook goed. Heel fijn dat je zo rustig bleef!!

Florence Vlogt -

Wat heb je het verhaal leuk geschreven. Bizar dat je op het moment niet inzag hoe erg de situatie was.
Liefs xx

Renée -

Wat een heftig, maar ook mooi verhaal!

Robin -

Wauw kreeg kippenvel van je verhaal! Wat gaaf dat je dit zo deelt. En wat een opluchting dat alles uiteindelijk goed is gekomen! Knap hè, hoe je lichaam en geest automatisch gewoon in overlevingsstand gaan en dat je zo rustig en gefocust kon blijven. Topper!

Fatima -

Wat leuk geschreven! Die roze sla kom ook haha die mannen zijn zo aandoenlijk ook op zulke momenten 🙂

Jacqueline -

Wauw mooi geschreven! Hilarisch en ontroerend tegelijk, moest wel een traantje wegpinken 🙂

Denise -

Haha Nina, wat heb jij dit leuk geschreven!! Ik heb zo moeten lachen, met name omdat je het echt voor je ziet. Zoals dat je met een uitgedroogde palmboom op je hoofd en een roze slaschaal naast je in je ziekenhuisbed lag.. Heel erg grappig!

Marja -

Bedankt voor het delen! Ik hield het niet droog. Wat heb je dat mooi omschreven hoor.
Mag zelf over 3 weken. Maximaal 5. Ik ben zooo benieuwd!

marit de boer -

Jeetje Nina, je hebt het verhaal zo weten te schrijven dat ik ontroerd was en in de slappe lach schoot tegelijkertijd! Heel erg goed geschreven. Eind goed, al goed.

X

Miriam -

Zit ik hier helemaal gestyled en gemake-upt te lezen, zit plots alles op mijn wangen. Ik moet altijd janken van bevallingsverhalen ? Beleef die drie keren van mezelf altijd een beetje opnieuw dan. Magie. Het heftigste wat je volgens mij ooit zult doen. En het meest geweldige, zo’n glibberig nieuw mensje op je buik.. Zucht, ik wil een nieuwe! Hahaha!

Vivienne -

Bijzonder om te lezen! En heftig ook! Fijn dat je wel positief terugkijkt op het ziekenhuis. En inderdaad: ik las ook in de laatste maanden alles over bevallen. Alhoewel ik bij hele negatieve ervaringen eerder een oogje dichtdeed… Ik was master in selectief googelen 😉

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube