Naar je lijf luisteren, waarom is dat zo moeilijk?

Nadat Elise zo’n zes weken ziek was geweest (ja echt, met ups en downs de griep en als afsluiter ook nog een ontstoken oog trouwens), en met haar half Nederland, was ik zo blij dat de lente begon. Want YES, bye bye virussen, en belangrijker nog: ik was niet ziek geweest! De hele griepepidemie had mijn huis overgeslagen. Daarbij sliep mijn baby ineens door en stond ik iedere ochtend energiek en positief op!

Tot ik op een donderdag toch wel moe wakker werd. En snotterig. En slap. Hmmm, verkouden? Nope, van het een op het andere uur begon ik zo te rillen, warm/koud, alles erop en eraan. Griep! Ik was alleen met de twee boys, stortte fysiek echt in ineens en belde Bart om alsjeblieft naar huis te komen. Bah!

Na een paar dagen met hoestdrank, neusspray, paracetamol en ibuprofen ging het wel weer. Dacht ik. En hoppa ik werkte weer. Om vervolgens weer in bed te belanden. Even naar de dokter te gaan. En weer te werken. En weer in bed te liggen met koorts… Lang verhaal kort; ik ben nu alweer twee weken aan het rommelen en kán niet uitzieken. Ik vind het zó moeilijk. Als ik gewoon een week lang helemaal niks had gedaan, alleen mijn bed had verlaten voor de wc en een sporadische douche, was ik misschien allang weer de oude geweest. Waarom doe ik dat dan niet?

Goede vraag, hè. Ten eerste: ik ben moeder. Op de een of andere manier kun je dan niet ziek zijn. Denken we. Die mini’s voelen het, willen juist steeds bij mama zijn en door mama verzorgd worden als je het eigenlijk echt even niet kan. Ze hebben je ineens ‘s nachts weer nodig (dat Cédric doorsliep bleek een grap, hij hield het 3 nachten vol).

Maar…. zelf denk ik ook dat het gezin niet zonder me kan. Bart doet echt het nodige, maar toch stapelt de was op, moet er gekookt en is het gewoon zwaar om in je eentje 100% voor twee kids te zorgen. Dus dan hijs je jezelf toch uit bed en doe je je aandeel. Omdat ik denk dat dat moet.

Op werkgebied hetzelfde; ik ben weer te snel gaan werken. Gewoon met m’n medicijnencocktailtje bij me. Why?! Omdat ik echt echt echt het allerleukste werk van de wereld heb en ik het zat word om in bed te liggen.

Maar… ook omdat ik stress krijg van helemaal niet werken, bang dat er dingen in de soep lopen omdat we met grote en belangrijke dingen bezig zijn. Elise heeft alles prima onder controle en mensen wachten maar wat langer op mijn mailtje terug, toch? Maar ik ga werken. Omdat ik denk dat dat moet.

En toen ik tijdens een leuk weekendje weg met onze beide gezinnen rillend in bed lag terwijl alle anderen in het zwembad lagen baalde ik zo van mezelf; waarom geef ik niet gewoon toe aan dat ziek zijn? Dan was ik allang weer de oude geweest? Dus nu ik dit tik, lig ik in bed :), op een woensdag. En ik blijf hier tot en met zondag liggen. Ik heb hulp aan huis voor de kid(s) en het huishouden en ik werk lekker het hoognodige vanuit mijn bed en doe verder weinig tot niks. Ik rust. Het MOET. En het is goed zo. Waarom was die beslissing zo moeilijk?

2 reacties

Marjolein -

Heeeeel herkenbaar! Goed rust houden nu dan, hoe moeilijk ook! Vraagje, hoe heb je hulp/oppas gevonden? Ben ook op zoek naar oppas maar vindt het zo moeilijk.

Nina -

Hi Marjolein, woon je in een grote stad? Hier in Amsterdam hebben ze bemiddelingsbureaus, die heb ik een nanny laten zoeken (en vinden!).

Liefs, Nina

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube