‘Papa en mama gaan trouwen!!’

Als je gister hebt gekeken naar onze kookshow op YouTube, dan ben je inmiddels al op de hoogte. Maar voor de niet YouTubers onder ons (shame shame, YouTube is té gek! 😉 ), ga ik u vandaag vertellen dat jawel: mijn vriend en ik ons hebben verloofd! Ballonnen, slingers, hartjes. Wát een feest! Ja, dat is toch wel een posting waard toch? 🙂 En vandaag even kort hét verhaal!

Het is inmiddels alweer bijna drie weken geleden dat ik in ons favoriete restaurant mijn ‘ja-woord’ gaf. Ja, ik heb even gewacht met deze openbaring, omdat we eerst onze familie en vrienden op de hoogte wilden stellen (aan de hand van dit filmpje trouwens). Maar gister heb ik dus in deze kookshow bekend gemaakt dat ik ga trouwen met mijn Marcel. Haha. En hoewel we al drie weken verloofd zijn, is het nog best onwerkelijk. Wellicht komt dat ook doordat we vrij nuchter zijn. Én dat we vrij plotseling besloten om ons te verloven…

Je leest het goed, ik schrijf ‘we’. Het aanzoek was geen verrassing. We waren niet op de hoogste berg van de wereld, of in de meest dure hotelsuite van Nederland waar Marcel als surprise uit het niets op z’n knie ging. Nee. Mijn relatie met Marcel is eigenlijk nooit echt volgens ‘het boekje’ verlopen. We kenden elkaar 9 maanden toen ik zwanger werd, gingen snel voor de bevalling samenwonen en hebben inmiddels 4 jaar later twee huizen met flinke verbouwingen achter de rug en twee prachtige zoontjes van 4 en 2. ‘Gaan jullie eigenlijk nog trouwen?’. We kregen vaak die vraag. En in het begin gaf ik er niet zo erg om. Hoezo? We hebben kids, we zijn al verbonden met elkaar. Tot ik twee jaar geleden plotseling afscheid moest nemen van mijn schoonmoeder. En mijn partner stuk zag van verdriet. Voor het eerst van mijn leven voelde ik zóveel liefde voor een man. Ik wilde zó graag zijn verdriet overnemen, al was het maar voor even. Door dik en dun, dat was duidelijker dan ooit. En het confronteerde me: deze liefdevolle en gezellige vrouw zou als we ooit zouden gaan trouwen ontbreken. Een groot gemis.

En dus werd mijn wens om te trouwen groter en groter. Mijn vriend had die drang eigenlijk niet heel erg. Het hele gedoe erom heen, daar had hij geen behoefte aan. ‘Het komt wel schat, ooit’. Af en toe hadden we het erover. En dan weer een hele tijd niet. Tot een paar weken geleden. Toen we bespraken hoe een trouwerij van ons er eigenlijk uit zou moeten zien. En dat het eigenlijk totaal niet eruit zou moeten zien als een bruiloft. Zo’n complete dag met fotoshoot, receptie, diner, openingsdans en ga zo maar door. Het is zo not us. Gewoon een ge-wel-dig goed diner in ons meest favo restaurant, met de beste wijnen ever met alleen onze familie en goede vrienden en vriendinnen. Jaaa! Eigenlijk zoals Marcel en ik samen het allermeest genieten, zo moest het zijn. En de verloving, die zou gewoon ook op die manier moeten!

Sindsdien waren we een beetje grapjes erover aan het maken en naar elkaar aan het appen met opmerkingen als ‘heb je al gereserveerd’. De grootste lol! Op een woensdagavond toen we samen richting de masseur gingen zei Marcel opeens ‘Elies, ik vind dat we het moeten doen’. Uhh, echt? Oké. En een ring dan? We bekeken de openingstijden van de Bijenkorf. Als we ons iets korter zouden laten masseren zouden we het nog net redden. En zo gezegd zo gedaan. Rennend door de stad waren we net optijd en kozen we in 5 minuten dé ring. Ik wist het eigenlijk na 1 minuut al, haha. Daarna ging de ring in een tasje en gingen we door met de dagelijkse dingen.

Die zaterdagavond gingen we samen eten bij ons favo restaurant Waterproef. Dit is dé plek voor ons. Vanavond moest het gebeuren. “Oké, hoe zie jij dit voor je?’, vroeg Marcel toen we aan tafel gingen. Ik proestte het uit. Uhh, einde van de avond? Zo gezegd zo gedaan. We zochten nog even snel op Google aan welke hand -ie moest. Oké, ik wil hem aan m’n linkerhand schat. We hadden een zalig avond en toen aan het einde van het diner de restaurant-eigenaar aan onze tafel kwam staan voor een praatje en vroeg ik “Yves, wil je even een foto maken?”, waarop Marcel opstond en zei: “ja, want we gaan ons namelijk verloven”. De beste man wist niet wat hem overkwam en maakte gelijk plek zodat Marcel op z’n knie kon. Daar was dé vraag en uiteraard hét ja-woord. Het was hilarisch. Het was perfect (de ring ging per ongeluk wel aan de rechterhand haha, zit nu op links!). En in dit restaurant willen we volgend jaar dit opnieuw doen. Met onze dierbaren. Met zalig eten en drinken. En vooral zonder openingsdans.

Liefs, Elise

7 reacties

Kamila -

Hahaha geweldig verhaal! Van harte gefeliciteerd!

Patricia -

Gefeliciteerd! Leuk om t zo mee te beleven 🙂

Lisa -

Wat heerlijk, gefeliciteerd! En zoals jij het beschrijft, zou ik ook heel graag willen trouwen! 🙂 Geniet van de voorpret!

Elise -

Haha, goed om te horen. En thanks, liefs Elise

Pris -

Proficiat en veel plezier tegen die tijd op die dag.
Komt er wel een mooie jurk?

Elise -

Thanks, enne JA. Maar ook niet met enorme tierelantijnen hoor, haha!

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube