Van één naar twee kids, hoe vind ik dat?

Nu, na 4 maanden, heb ik m’n draai wel gevonden als mama in een gezin van vier personen, met dus twee kinderen. Ik las en hoorde wel eens van tevoren: ‘één is geen’ en ‘met twee kinderen ben je pas echt een gezin’. Veel vrouwen ervaren die overgang van één naar twee kids ingrijpender en zwaarder als van geen naar één kindje. Heb ik dat ook zo ervaren?

Niet echt. Ik vond en vind persoonlijk de overgang van nul naar één kind groter. Van een stel, ben je ineens een gezin (hoezo ben je geen gezin met één kind trouwens?!). Plots heb je de zorg over dat ieniemini wezentje, heb je geen idee hoe dat allemaal moet en staat écht je leven even op z’n kop. Vond ik. En nu met een tweede is het soms pittig ja, maar ik ben niet meer zo overdonderd, overwhelmed als ik was bij de eerste.

Toen Mathis er was en Bart liep ‘s avonds nog even naar de Albert Heijn voor een boodschap zei ik; ik loop wel ff mee! Onee, toch niet, er ligt een kind op bed, haha. Ik moest echt schakelen, wennen aan het moeder zijn.

Nu met Cédric is het natuurlijk wat zwaarder en pittiger, je hebt twee keer zoveel was haha, twee keer zoveel zorgen en moet simpelweg aan twee kinderen denken. En het is even hectisch als twee kids ‘s ochtends tegelijk wakker worden, willen drinken en moeten worden aangekleed. Maar toch vind ik de impact minder groot. Het scheelt dat Cédric een tevreden en rustig kind is, als hij maar op tijd z’n melk en z’n slaap krijgt, bij Mathis was het wat meer zoeken. We hebben gewoon nog hetzelfde ritme als voor zijn geboorte, en Cédric gaat daarin mee. Hij wordt erbij gezet aan tafel, gaat inmiddels tegelijkertijd ‘s avonds naar bed met Mathis en zijn ochtendslaapje doet hij in de auto of wandelwagen als we erop uit willen als gezin. ‘s Middags slaapt Mathis ook, dus dan zijn we sowieso al thuis.

In het begin had ik wel moeite met aandacht verdelen, maar ook dat gaat me beter af. Ik plan soms echt één op één tijd met Mathis, en hij weet anderzijds ook dat hij soms even moet wachten als ik met Cédric bezig ben. Daarnaast hebben we een goed en vrij strak schema en weten Bart en ik precies waar we zijn en hoe laat we thuis zijn, ook dat is heel fijn. Het is wat meer geregel met twee, uiteraard, maar al met al krijg je er een kindje bij terwijl je er al eentje had, moeder was je toch al. Daarom vond ik voor het eerst moeder worden, vooral mentaal, écht een grotere verandering. Jij?

6 reacties

Maria -

Ik ben op dit moment zwanger van een tweeling en ik heb al een zoontje van 16 maanden. Bij de 1e was ik redelijk snel gewend aan het leventje als moeder, maar ik denk dat deze 2 erbij wel even pittig gaat worden.

Laura -

Vond ik ook wat jij schrijft! Misschien komt dat ook omdat er meer leeftijdsverschil tussen zit bij mij, maar je bent inderdaad al gewend aan het moeder zijn

Lotte -

Ik vond naar 1 kind bijna geen overgang (supermakkelijke baby) en van 1 naar 2 iets meer omdat kind 2 vergeleken met de eerste iets onrustiger was en het iets meer zoeken was naar een ritme. Nu bij nr 3 weer stuk relaxter alhoewel dat op momenten ook hectisch is haha

JP -

Ik ben benieuwd……momenteel zwanger van de 2e, dus ik ga het ervaren!

Yves -

100% herkenbaar! Ik had het haast zelf kunnen schrijven (al is mijn tweede pas vijf weken oud). 🙂

An -

Ik vond van geen naar een kind echt geen moeite, dat ging vlekkeloos. Ook al was nr 1 prematuur, een nachtbraker (nog steeds eigenlijk wel😅) en een stuk onrustiger ik het algemeen dan nr 2. Die is nl echt heel lief en rustig en zoet…maar toch vind ik het nu een stuk zwaarder. Misschien ook omdat mijn man ploegendienst werkt en veel middag en nachtdiensten heeft. En onze lieve hond daarnaast ook de nodige verzorging en aandacht wenst :-). En de borstvoeding vergt ook de nodige energie! Maar hier kwam inderdaad ook rond 4 maanden het punt -derustkeertterugindetent-. Maar goed, nr. 2 is pas 5 maanden dus niet te vroeg juichen…ik wacht rustig af wat ons dit jaar nog te wachten staat 😂

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube