Waar halen oma’s (en opa’s) hun geduld vandaan?

Als je net als ik het geluk hebt dat je moeder en vader oppassen op je kinderen, dan zul je het artikel van vandaag vast herkennen. Weet ik zeker! Ik reed vanmorgen van school naar huis en ik zag een oma met een klein kindje staan. Op straat. Ze keken naar het langskomen van de tram. Heb jij weleens gewoon stil gestaan met je kind om naar een langskomende tram te kijken? Nou ja, misschien wel. Ooit. Maar ik vond het zo’n treffend plaatje. Opa’s en oma’s hebben het geduld om naar een voorbijkomende tram te staren. En die kleine hummel stond er überzen naast. Wow.

Mijn ouders passen twee middagen in de week op mijn zoontjes. En als ik ze dan kom halen, dan voel ik me soms zó schuldig! Er is een compleet winkeltje gebouwd met tafeltje, kassa en allerlei conserven die je kunt kopen. Mijn moeder speelt vervolgens uren achter elkaar een langskomende vrouw die boodschapjes komt kopen. Hoe dan? Twee keer vind ik leuk, bij de derde keer zeg ik “oké, laatste keer” en daarna moeten ze het zelf maar verder doen. Haha. Ja, wellicht heel slecht maar zo gaat dat bij mij thuis wel. “Hoi mam, hoe was het vandaag?”. “Goed hoor, we hebben met de blokken een hele grote dierentuin gebouwd, was echt enig”. Uh, oké. Mijn moeder ligt met haar 65 jaar dus op de grond met mijn kinderen te spelen. Of ik kom ze halen en er staat een compleet arsenaal van pietjes en sintjes gemaakt van wc-rollen op tafel. En daarbij hebben ze ook nog minstens anderhalf uur gewandeld met de kinderen… Ik vind het oprecht leuk om iets van puzzels te maken of auto-wedstrijdjes te spelen. Maar het geduld wat opa’s en oma’s hebben, dat is onovertrefbaar!

En tegelijkertijd is het ook wel weer even een mooie spiegel. Want hoezo heb ik als moeder dat geduld niet? Ja, ik heb het huishouden en een miljoen andere dingen te doen thuis. Maar hoe fijn is het om even op de grond met je kinderen met blokken te spelen? Of tijdens een wandeling stil te staan bij een voorbij komende tram? Ik benijd alle opa’s en oma’s van Nederland!

Liefs, Elise

2 reacties

Vivian -

Zo herkenbaar dit! het maakt me ook wel eens onzeker….dan vraag ik me af waarom ik dat niet kan, zo lang met m’n zoontje samen spelen, zoals mn moeder dat kan, hele dagen lang!

Suus -

Dat komt denk ik ook mede dat je als opa en oma op momenten dat je kleinkids komen, alles meer kan loslaten. Als ouder heb je gewoon veel dingen te doen maar heb je ook behoefte aan me-time. Als opa/oma heb je de kleinkids een dagje of iets en weet je dat je de volgende dag weer tijd voor jezelf hebt of je huishouden kan doen.
Maar, het is zeker even een besef momentje haha al is het maar een halfuurtje om even languit op de grond met je kids mee te spelen.

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube