Zullen we stoppen met elkaar bang maken over het moederschap?

Een hele tijd geleden stond er een artikel in LINDA. van een ex-studiegenoot van mij, Fleur. Ze is ergens half dertig, heeft wel een kinderwens denkt ze, maar wordt bang van alle sites en berichten die haar doen geloven dat het moederschap eigenlijk gewoon niet te doen is, sowieso de pak ‘m beet eerste vijf jaar de hel op aarde. Een inktzwarte periode.

Ze heeft ‘voortplantingsangst’. En ik begrijp wel een beetje wat ze bedoelt. Ik word best moe van de nogal wat mamasites (niet per se blogs, vaak sites), die artikelen plaatsen alsof het moederschap een grote donderwolk is. Kijk maar naar artikelen als ’20 manieren om de babytijd door te komen’, enzo. En ik las afgelopen week op de site van KeK mama: ‘Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime banen’. Daarbij: je slaapt niet, je verliest jezelf, je moet je constant wapenen tegen borstvoedingsmaffia, draagzakmaffia, moeders die simpelweg vinden dat je het niet goed aanpakt… “Nog even dan begint de school, dan krijgen we ons leven wel terug misschien.” Dat soort uitspraken. Kortom, de eerste levensjaren staan volgens een aantal ‘eerlijke’ sites geheel in het teken van overleven, het ouderschap lijkt soms ondraaglijk.

Hou toch op.

Ik ben 32 en heb twee kinderen inmiddels. De jongste is 3,5 maand oud. Best bang was ik, toen ik ontdekte zwanger te zijn van de eerste. Door de verhalen die op internet staan, maar ook wat vrouwen elkaar vertellen. Er ging toen ook een filmpje rond over mensen die solliciteerden op de ‘zwaarste job van de wereld’ en dan was de clou dat het om het moederschap ging. Alsof naaisters van 16 in Indiase ateliers het niet moeilijker hebben om maar wat te noemen. Hetzelfde als dat kortgeleden de hashtag #ikbenmoe gepromoot werd om mede- moeders een hart onder de riem te steken of zo. Ja, ik ben moe. En andere moeders ook. Maar heel eerlijk: ik trek het soms gewoon niet dat Westerse moeders doen (uitzonderingen uiteraard daargelaten, met bijvoorbeeld zieke kindjes, ik ga nu uit van ‘normale’ gezinnen) alsof ze het meest zware leven ter wereld hebben. JA, ik klaag regelmatig tegen Elise, of app een andere vriendin of ze die doorslaappil nu al op de markt heeft gebracht. En dat moeten we af en toe vooral blijven doen, dat lucht op en is nodig. Maar ik doe niet alsof mijn leven is gestopt na twee kids. Nee hoor, ik werk gewoon, zit dit te tikken met mooie kleren aan en lipstick op, probeer af en toe wat leuks te doen met vriendinnen en vriendlief en ik sport. En dat lukt.

Mijn advies aan alle vrouwen die niet weten of ze het moederschap wel aandurven of mama’s to be die nu angstig zwanger te zitten zijn: go for it en heb lak. Er is nooit een perfect moment, je past je leven vanzelf aan als die kleine er is, dan bedenk je oplossingen. Er zijn zoveel vrouwen die de keuze niet eens hebben. Het moederschap, dat kun je aan. Echt. Mijn oudste van twee ontbeet kortgeleden met een boerenkool-avocado smoothie en lunchte vervolgens met een halve zak nibbit omdat z’n babybroer alle aandacht opeiste. Niet ideaal, maar boeiend. Morgen weer een dag, en ze zijn allebei zo’n leuke wezentjes dus veel kwaad kan die inconsequentie vast niet denk ik dan.

Ik ben best een zwartkijker, een angsthaas en een doemdenker af en toe. Met in het verleden vreselijke slapeloosheid die overging na de geboorte van de eerste; al die dingen waar ik over piekerde deden er immers ineens niet meer toe. Het moederschap is echt de beste mindfulness-oefening ooit, ik ben er zélf zoveel rustiger, rijker, relaxter en sterker door geworden. En wat zijn kinderen leuk, écht. De mijne wel in ieder geval.

Mama’s, zullen we het allemaal niet ingewikkelder maken. Ja, ik heb ook slaapgebrek. Maar ontdek nu dat je op 5 uur slaap een paar maanden ook best ok kunt functioneren. En ik heb ook soms een huilbui, of vind het soms even allemaal megazwaar. Soms. Want na ieder rotmoment, na iedere rotfase, komt ook weer een moment dat dat totaal in het niet brengt. Laten we eerlijk blijven, uiteraard. Ik ga niet verbloemen dat ik me zorgen maak als mijn kind de longen uit z’n lijf hoest en we toch maar weer in het holst van de nacht op de huisartsenpost zitten, om maar wat te noemen. Of vreselijk boos ben als Bart een half uur later thuis is als afgesproken terwijl ik zit met twee kinderen die niet willen slapen. Maar zullen we naast die eerlijkheid ook gewoon wat vaker zeggen dat moeder zijn het meeste leuke, gezellige en liefdevolle avontuur is dat je kunt aangaan? Je kunt het aan. Echt. Ik vind het belachelijk om te vergelijken met ‘2,5 fulltime banen’. Twijfel je? Alle vrouwen op de hele wereld, in alle landen en culturen kunnen het, dus jij ook.

Liefs, Nina

12 reacties

Me1985 -

Helemaal eens met Robib. Ik ben 2 maanden geleden bevallen van de leukste en liefste dochter (In mijn ogen dan ;)) maar omdat ik juist door instagram en vlogs alleen maar vrolijke geweldige beelden zag en mensen in mijn omgeving alleen maar ideale baby’s lijken te hebben, is het moederschap mij veel zwaarder gevallen dan ik dacht. Hierdoor ben ik o.a. vanwege een baby die vanwege een medische oorzaak veel huilt en slecht slaapt in een dal terecht gekomen, in plaats van op de roze wolk waarop iedereen lijkt te zitten. Ik gun iedereen de roze wolk, maar denk wel dat er een realistisch beeld geschetst moet worden dat het ook wel eens anders kan lopen dan het romantische beeld dat ook veel geschetst wordt (niet per se door jullie hoor).

Patricia -

leuk onderwerp, helder en goed verwoord, back to basics….. Mijn kinderen zijn 16, bijna 18 en 20 en eerlijk waar, ik ben heel blij dat er toen geen social media was zoals nu. Ik was zwanger, liet al het nieuwe over me heen komen, ging naar een verloskundige en naar zwangerschapsyoga, las Ouders van Nu, en had een stuk of drie vriendinnen die al een kind hadden ( dus veel ervaring haha). De bevalling maakte ik me niet te druk over, kom maar op dacht ik, er is er nog nooit eentje blijven zitten. Kinderen krijgen is het meest natuurlijke proces wat er is, simpelweg ook nodig zodat we niet uitsterven. En zeker, je eigen kind is en blijft iets heel moois, een band die met niks en niemand te vergelijken is. Elke fase heeft zijn leuke en minder leuke momenten. Je groeit op natuurlijke wijze ook uit elke fase; altijd een kind in de kleutertijd wil denk ik ook niemand. Nu voelen veel mensen de behoefte om alles maar te delen en vaak ziet dat er heel rooskleurig uit. Het lijkt soms bijna een onderlinge competitie, maar of jij je de verliezer voelt bepaal je natuurlijk zelf.
Ik ben van mening dat er ‘tegenwoordig’ te veel om kinderen heen gesprongen wordt door ouders, met alle mogelijke hulpmiddelen. die er maar te koop zijn. Bv de babyfoon met een scherm, doe weg!, gun jezelf ook eens even rust, als je kind huilt hoor je het toch wel en als je het even niet hoort, ook niet erg. Waarom wil je precies weten hoe hij of zij ligt? Het zijn niet allemaal prinsjes en prinsesjes, het zijn ‘gewoon’ kinderen. Mijn oma kreeg er zelfs 12, in een totaal andere tijd en dat zijn ook allemaal leuke volwassenen geworden.Natuurlijk zijn er ouders met huilbaby’s, een moeilijke start, medische problemen, dat mag je wel degelijk zwaar noemen. Nu hoor ik geregeld gesprekken tussen een moeder en haar kind in de supermarkt en ik krijg er de kriebels van . Vragen of het kind zich wel fijn voelt bij de gedachte aan broccoli…..nu overdrijf ik enigszins maar het scheelt niet veel. Vergeet vooral jezelf en je partner niet gedurende de eerste jaren met kinderen, daar ligt namelijk je basis en is het ooit begonnen. Fijne Pasen iedereen !

Sn.K -

Fijn artikel zeg! Zelf ben ik nu 16 weken zwanger van ons eerste kindje en ik vind het een verademing om iets meer relativerend artikel over dit onderwerp te lezen. Aan die bangmakerij heeft volgens mij niemand iets, een positieve insteek levert je meer op. Daarmee vind ik niet dat ervaringen van moeders die ook erg zware perioden meemaken gebagetaliseerd worden, ook dat moet gedeeld kunnen worden. Maar deze positieve mindset, vind ik persoonlijk wel lekker 🙂

Vivian -

AMEN 🙌🏻 Nou moet ik zeggen dat al dat geklaag mij juist wel zelfvertrouwen geeft haha. Dan denk ik “oh nou dat heb ik helemaal niet. Dan ben ik toch goed bezig.” Of is dat heel raar? 😂

Robib -

Ik vind t juist precies andersom. Moeders, zullen we stoppen met alleen maar de mooie verhalen en foto’s op Facebook en instagram? Waarin geen een moeder laat zien hoe heftig het eigenlijk kan zijn?! Wat heb ik me eenzaam gevoeld de eerste maanden van t moederschap. Waarbij alles me zwaar viel, van pijn na een keizersnede, een huilbaby, 8 maanden lang maar 3 uur slaap per nacht en proberen een eigen bedrijf draaiende te houden. En iedereen maar roepen; wel genieten hoor! Het is het mooiste wat er is.
Ik probeer te accepteren dat sporten even niet lukt, m’n vriendinnen me ook stukken minder zien en dat werk ook niet meer al die energie krijgt die het altijd wel kreeg.
Moeders zullen we stoppen met die gelukzalige foto’s in skinny jeans 3 weken na de bevalling, doen alsof t een must is om met je baby van 3 maanden gewoon naar Ibiza te vliegen en hashtags ‘alleen maar liefde’
Het moederschap kan behoorlijk zwaar zijn en een uitdaging om weer terug te vinden, wie ben ik en waar werd ik ook al weer blij van?! In ieder geval niet alleen maar van luiers, voedingen en ontelbare nachten zonder slaap. Ik zet erop in dat dit idd de tropenjaren zijn en dat het alleen maar beter wordt..

Me -

Ik kan alleen maar zeggen dat een kind mij zoveel heeft geleerd dat ik anders nooit had kunnen ontdekken/leren. Hiermee wil ik geen ongewenst kinderloze vrouwen kwetsen. Maar 5 minuten voor bed tijd ben ik blij dat hij naar bed mag. En een kwartier later verheug ik me al weer op de ochtend en het lieve koppie en ben je eventuele stress van die dag al vergeten.

Mirjam -

Zo ontzettend mee eens! Dat hele gezeur over goh wat is het zwaar, om nog maar te zwijgen over de borstvoedingsmaffia. Hou toch op! Als je geen borstvoeding geeft om welke reden dan ook dan moet je dat toch lekker zelf weten.
Hier een zoontje van 5 weken, na een bevalling van 18 uur en 3.5 liter bloedverlies is het echt niet altijd een roze wolk maar ik geniet oprecht van elk moment.
En ik vervloek echt wel eens die verrekte krampjes of mn lichaam dat nog steeds niet meewerkt maar het is wel het aller mooiste dat ik ooit heb meegemaakt.

Marjolijn -

Wauw zeg, dank je! Prachtig geschreven! Ik ben nog geen moeder en voel me best vaak angstig, als ik hoor wat er allemaal bij komt kijken. Tegelijkertijd is het zoiets natuurlijks, dat we het inderdaad ook niet moeilijker moeten maken dan het is. Wat fijn dat je zo eerlijk bent over de lastige, maar vooral ook de mooie momenten.. Liefs!

Joyce -

Ik heb niet veel meer te zeggen dan AMEN! 🙌🏻 Man wat wordt er veel gezeurd en gezanikt tegenwoordig. Vrouwen worden al eeuwen moeder, je bent dus niet de eerste en niet de laatste. Al dat speciale gedoe trek ik nooit zo goed, maar misschien is dat ook wel de boerentrien in mij 😂

Suzanne -

Wow. Bedankt! Dit moest ik even horen. En, goed bezig :)!

Melanie -

Goed geschreven Nina! Je hebt helemaal gelijk. Het moederschap valt mij soms best zwaar. Maar er wordt inderdaad veel over de negatieve kanten geschreven. Ik durf er zelf haast nier voor uit te komen dat onze dochter al doorslaapt sinds ze twee maanden is (op een uitzondering na). Wij hebben dus al bijna een jaar voldoende nachtrust. Maar het lijkt erop als je er niet bij hoort als je niet lid bent van #teamnosleep. Maar voor mij is het moederschap ook een prachtig avontuur <3

Janneke -

Mooi geschreven! Ik heb net ook even het artikel in de LINDA teruggelezen en ik denk dat het moederschap heel zwaar kan vallen als je alles perfect wil doen en vindt dat je je moet vormen naar alle verwachtingen van anderen. Want dat is natuurlijk onmogelijk en dan gaat het zwaar tegenvallen ja. Wat ik zelf vooral heel erg merk aan het moeder zijn (mijn zoontje is 16 maanden), is dat het belangrijk is dat ik het met liefde doe en kijk wat hij nodig heeft. En dat betekent bijvoorbeeld dat ik zie wat echt prioriteit heeft. Soms moet je daarvoor moeilijke keuzes maken, maar het maakt het zo de moeite waard! Het moederschap heeft me doen inzien wat echt belangrijk is en dat je je nooit naar iedereen z’n mening kan voegen en goedkeuring kan krijgen van iedereen. Het leert me ook kritisch kijken naar mijn eigen onzekerheden en die probeer ik dan los te laten haha. Dus lang verhaal kort: het moederschap is zeker niet altijd makkelijk, maar absoluut een prachtig avontuur en ik zou het voor geen goud willen missen.

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube